X
تبلیغات
غزل های زیبا

غزل های زیبا
فرصت دهید گریه کند بی صدا فرات
شور و شوق سفر گرفته دلی ،از مَنِ خود اثر نمی خواهد 

دل سپرده به آسمان و ولی ، سفرش بال و پر نمی خواهد 

روضه خوان یک نفس بخوان امشب ، روضه ی اشک و آه و ماتم را 

عاشقی که شکسته بال و پرش ، غیر ِ چشمان تر نمی خواهد 

لرزه افتاده بر تَنِ شاعر ، هی زمین می خورد وَ می افتد 

تارسیدن به گنبد ِ سرخت ، یک قدم بیشتر نمی خواهد 

بی خبر آمدم به سوی شما ، السلام علیک:  ثارالله .... 

عذر من را قبول کن آقا ، عشق – اما – اگر نمی خواهد 

آه ....آقا ...لب ِ شکسته ِ دلی ، درد های نگفته ای دارد 

چشم دارد به مهر و لطف شما ، کفتر نامه بر نمی خواهد 

روضه خوان ، می رسد به طفل صغیر ، تشنه لب روبروی شط ِ فرات 

شور پرواز ناگهان دارد ....! طفل معصوم ((پَر )) نمی خواهد 

تاب ِ گفتن ندارد انگاری ، سینه ی روضه خوان عطش دارد 

کنج مخروبه  کودکی تشنه ، آب را بی پدر نمی خواهد 

آتشی شعله می کشد از دل ، درد در نای و نی نمی گنجد 

خیزران خیزران غم و اندوه ، شکوه ی مختصر نمی خواهد 

موعظه کن امام خوبیها ، روی ((نی )) آیه های یاسین را ... 

آه ....از بی وفایی کوفه ، آه ...هم گوش کر نمی خواهد 

شیعه مدیون ظهر عاشوراست ، سر به تن بی شما نمی ارزد 

تا قیامت به یاد خواهد داشت ، سرفرازی که ((سَر )) نمی خواهد 

سید مهدی نژاد هاشمی

[ چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
شب تا سحر یکریز صحرا گریه می کرد

 پیش از طلوع صبح فردا گریه می کرد

 تقدیر می خواهد دلش فردا نیاید ...

 عالم برای چه سرا پا گریه می کرد ...؟!

 فردا چه روزی است در تاریخ عالم ...

 یحیی (س)برایش پیش تر ها گریه می کرد 

 درآسمان خورشید دیگر خواهد آمد .... 

مهتاب اما روی (نی) را گریه می کرد

 آخر چرا قابیلیان شمشیر بستید ...؟!

 وقتی بدون شک... اهوارا گریه می کرد

 دیگر چه می خواهید ای نامرد ...مردم

 دنیا نمی بینید آیا گریه می کرد ...؟

 دل پاره کرد از دستتان کوه و در و دشت ... 

تیغ از تمامی ِ زوایا گریه می کرد

 سر از نجیب قبله ی ایمان بریدید ...

 وقتی که خنجر بی محابا گریه می کرد

 شب با وجود زخم های بس عمیقش ... 

باید ورق می خورد اما گریه می کرد  

 یجی بن زکریا از پیامبران الهی که شبیه امام حسین (ع) سرشان بریده شد و از واقعه کربلا خبر داشت 

سيد مهدي نژادهاشمي 

[ چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
دارد دوباره حال و هوا فرق می کند

حتی عبور ثانیه ها فرق می کند

این روزها که بغض، دلم را گرفته است

با روزهای قبل چرا فرق می کند؟

این پرچم سیاه همین بیرق و علم

حاکی ست با همیشه فضا فرق می کند

دارند بچه ها کتیبه به دیوار می زنند

حتی سروده ی شعرا فرق می کند

یک راست می روم سر اصل مصیبت ام

آقای من عزای شما فرق می کند

هر چند کعبه کعبه و بیت الهی است

اما هوای کرببلا فرق می کند

آقا نگیر خرده اگر شور می زنند

عشق تو با همه به خدا فرق می کند

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

آقا ببخش حال خودم هم عوض شده

این است جای قافیه ها فرق می کند

تا گفت: «یا اُخَیَّ » دلش بی قرار شد

سوز صدا و سوز صدا فرق می کند

بانو نشسته بود و سری روی نیزه بود

اینجا غروب با همه جا فرق می کند

مهدی صفی یار

[ سه شنبه چهاردهم آبان 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
ای آخرین توسل سبز دعای ما

آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟


شنبه دوباره شنبه دوباره سه نقطه چین

بی تو چه زود می گذرد هفته های ما


در این فراق تا که ببینی چه می کشیم

بگذار چشم های خودت را به جای ما


موعود خانواده! کی از راه می رسی؟

کی مستجاب می شود "آقا بیای ما"؟


کی می شود بیایی و از پشت ابرها

خورشید های تازه بیاری برای ما


آقا اگر نیایی و بالی نیاوری

از دست می رود سفر کربلای ما


علی اکبر لطیفیان

[ جمعه دهم آبان 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
صدای کیست چنین دلپذیر می‌آید؟

کدام چشمه به این گرمسیر می‌آید؟

صدای کیست که این گونه روشن و گیراست؟

که بود و کیست که از این مسیر می‌آید؟

چه گفته است مگر جبرییل با احمد؟

صدای کاتب و کلک دبیر می‌آید

خبر به روشنی روز در فضا پیچید

خبر دهید:‌کسی دستگیر می‌آید

کسی بزرگ‌تر از آسمان و هر چه در اوست

به دست‌گیری طفل صغیر می‌آید

علی به جای محمد به انتخاب خدا

خبر دهید: بشیری به نذیر می‌آید

کسی که به سختی سوهان، به سختی صخره

کسی که به نرمی موج حریر می‌آید

کسی که مثل کسی نیست، مثل او تنهاست

کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می‌آید

خبر دهید که: دریا به چشمه خواهد ریخت

خبر دهید به یاران: غدیر می‌آید

به سالکان طریق شرافت و شمشیر

خبر دهید که از راه، پیر می‌آید

خبر دهید به یاران:‌دوباره از بیشه

صدای زنده یک شرزه شیر می‌آید

خم غدیر به دوش از کرانه‌ها، مردی

به آبیاری خاک کویر می‌آید

کسی دوباره به پای یتیم می‌سوزد

کسی دوباره سراغ فقیر می‌اید

کسی حماسه‌تر از این حماسه‌های سبک

کسی که مرگ به چشمش حقیر می‌آید

غدیر آمد و من خواب دیده‌ام دیشب

کسی سراغ من گوشه گیر می‌آید

کسی به کلبه شاعر، به کلبه درویش

به دیده بوسی عید غدیر می‌آید

شبیه چشمه کسی جاری و تپنده، کسی

شبیه آینه روشن ضمیر می‌آید

علی (ع) همیشه بزرگ است در تمام فصول

امیر عشق همیشه امیر می‌آید

به سربلندی او هر که معترف نشود

به هر کجا که رود سر به زیر می‌آید

شبیه آیه قرآن نمی‌توان آورد

کجا شبیه به این مرد، گیر می‌آید؟

مگر ندیده‌ای آن اتفاق روشن را؟

به این محله خبرها چه دیر می‌آید!

بیا که منکر مولا اگر چه آزاد است

به عرصه گاه قیامت اسیر می‌آید

بیا که منکر مولا اگر چه پخته، ولی

هنوز از دهنش بوی شیر می‌آید

علی همیشه بزرگ است در تمام فصول

امیر عشق همیشه امیر می‌آید...

 مرتضي اميري اسفندقه


[ جمعه سوم آبان 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
پیش‌ روی‌ چشمانم‌ یک‌ درخت‌ و یک‌ جاده‌
انتظار، چون‌ طوفان‌، تکیه‌ بر دلم‌ داده‌
 
بی‌ حضورت‌ ای‌ خورشید! سر به‌ صخره‌ می‌کوبند
ابرهای‌ باران‌زاد، موجهای‌ آزاده‌
 
کوچه‌ کوچه‌ می‌گردد، ماه‌ هم‌ به‌ دنبالت‌
گرچه‌ اهل‌ اینجا نیست‌، این‌ دهاتی‌ ساده‌
 
شاعرانه‌ باید داد، دل‌ به‌ آتش‌ عشقت‌
عاشقانه‌ باید بود، در کنارت‌ آماده‌
 
با تو می‌شود خوشبو، روز و شب‌ ، ولی‌ بی‌ تو
می‌کشد به‌ روی‌ زخم‌، روزگار سمباده‌
 
پیش‌ پایت‌ ای‌ مولا! - عاشقانه‌ بی‌ پروا -
سر به‌ خاک‌ می‌سایند سروهای‌ آزاده‌

[ دوشنبه بیست و نهم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
نگاه می کنم از آینه خیابان را

و ناگزیری باران و راهبندان را

"من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب"

و بغض می کنم این شعر پشت نیسان را


چراغ قرمز و من محو گل فروشی که

حراج کرده غم و رنج های انسان را


کلافه هستم از آواز و ساز از چپ و راست

بلند کرده کسی لای لای شیطان را


چراغ سبز شد و اشک من به راه افتاد

چقدر آه کشیدم شهید چمران را


ولیعصر...ترافیک...دود...آزادی...

گرفته گرد و غبار اسم این دو میدان را


غروب می شود و بغض ها گلوگیرند

پیاده می روم این آخرین خیابان را...


عزیز مثل همیشه نشسته چشم به راه

نگاه می کند از پشت شیشه باران را


دو هفته ای ست که ظرف نباتمان خالی ست

و چای می خورم و حسرت خراسان را


سپرده ام قفس مرغ عشق را به عزیز

و گفتم آب دهد هر غروب گلدان را


عزیز با همه پیری عزیز با همه عشق

به رسم بدرقه آورده آب و قرآن را


سفر مرا به کجا می برد؟ چه می دانم

همین که چند صباحی غروب تهران را...


صدای خوردن باران به شیشه ی اتوبوس

نگاه می کنم از پنجره بیابان را


نگاه می کنم و آسمان پر از ابر است

چقدر عاشقم این آفتاب پنهان را...


چقدر تشنه ام و تازه کربلای یک است

چقدر سخت گذشتیم مرز مهران را

 


نسیم از طرف مشهدالرضاست...ولی

نگاه کن!

حرم سرور شهیدان را...

حسن بیاتانی


 

[ سه شنبه بیست و سوم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
کولیان جنوب شیکاگو، نوجوانان شاخ آفریقا

دختران جوان اورشلیم، موبدان قلمرو بودا


همه در انتظار یک روزن در دل برگ های تقویمند

چشمشان خیره مانده سوی افق، دلشان در امید فرداها...


کودکان گرسنه ی هایتی، مادران اسیر بحرینی

بغض دارند، بغض دلتنگی، گله دارند از خدا حتی


بوی باروت می رسد از مصر، از یمن بوی تند خودسوزی

بچه های یتیم غزه هنوز ناامیدند از همه اما...

...

بیت پنجم رسید و تا اینجا شش نفر از گرسنگی مردند

درد تو چیست جز یتیمی که بی غدا مانده آن سوی دنیا


ما هم این گوشه از جهان خوبیم ،حالمان... ای... بدون تو بد نیست...

سامری ها فریبمان دادند، دور دیدیم چشم موسی را

...


یک شب جمعه...

جمکران...

باران

مهر و سجاده ای به سبک کمیل

آسمان ها به سجده افتادند، کاش می شد شما همین فردا...


 


محمد جواد الهی پور

[ سه شنبه شانزدهم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
هر روز در سکوت خیابان ِ دوردست
روی ردیف نازکی از سیم می‌نشست

وقتی کبوتران حرم چرخ می‌زدند
یک بغض کهنه توی گلو داشت... می‌شکست

ابری سپید از سر گلدسته می‌پرید:
جمع کبوتران خوش‌آواز خودپرست

آنها که فکر دانه و آبند و این حرم
جایی که هرچقدر بخواهند دانه هست

آنها برای حاجتشان بال می‌زنند
حتا یکی به عشق تو آیا پریده‌است؟

رعدی زد آسمان و ترک خورد ناگهان
از غصه‌ی کلاغ، کلاغی که سخت مست...

ابر سپید چرخ زد و تکه‌پاره شد
هرجا کبوتری به زمین رفت و بال بست

باران گرفت - بغض خدا هم شکسته بود
تنها کلاغ روی همان ارتفاع پست،

آهسته گفت: من که کبوتر نمی‌شوم
اما دلم به دیدن گلدسته‌ات خوش‌ست

مژگان عباسلو 

[ دوشنبه هشتم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
ميترا تقي زاده 
همین دقیقه، همین ساعت آفتاب، درست
کنار حوض، کمی سایه داشت روز نخست

تو کنجِ باغچه، گل‌های سرخ می‌چیدی...
پس از گذشتن یک سال یادم است درست

ببین چگونه برایت هنوز دلتنگ است
کسی که بعدِ تو یک لحظه از تو دست نشست

چه‌قدر نامه نوشتم... دلم پُر است چه‌قدر
امید نیست به این شعرهای ساده‌ی سست

دوباره نامه‌ی من... شهر بی‌وفا شده است
چه خلوت است در این روزها اداره‌ی پست

[ جمعه پنجم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

از مرزهای بسته ی خاورمیانه ات

تا جنگهای تشنه به خون زمانه ات

سر می کشد به عمق شعور شبی بلند

سونامی ِ رها شده بر روی شانه ات

تا قعر زندگی و گذر از پل صراط

با خود کشیده است مرا رودخانه ات

سر می زند به عرشه ی بی نا خدای شعر

خوابی که می پرد همه شب از کرانه ات

از هست و نیست می کند اینبار ساقطم 

دستی که ناگهان برود زیر چانه ات

عشق تو خواب تازه ای از مرگ ومیر داشت

در بر گرفته نیمه شبم را بهانه ات

چیزی نمانده است که از هم بپاشد این...

پلهای پیش و روی مرا موریانه ات

مهدی نژادهاشمی

[ پنجشنبه چهارم مهر 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
مامانده ایم و حسرت دیدار آخرین

باید چکار کرد بدون تو بعد از این ؟


حالا کنار خاطره هاگریه می کنم

مانند ابرها به سر شانۀ زمین


این خاطرات داغ مرا تازه می کنند

شک کرده ام به پاکی ات ای عشق ، با یقین !


گاهی سراغ خلوت شعر مرا بگیر

درهم شکستن دل یک مرد را ببین


بیرون نیا ز خانه ، سر کوچه گرگ ها

با چشم های هرزه نشستند در کمین


تاوان اعتماد مرا خوب داده است !

ماری که پروریده ام او را در آستین


چیزی به غیر شعلۀ آتش نمانده است

از ارتباط تابشِ خورشید و ذرّه بین !


یک عمر گریه کردن و یک عمر انتظار

عاشق شدن نتیجه اش این است ... این ... این


اشکان صمصام

[ چهارشنبه بیستم شهریور 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
قطارِ خطّ لبت راهی سمرقند است
بلیت یک سره‌ از اصفهان بگو چند است؟

عجب گلــــی زده‌ای بـــاز گوشـــه‌ی مـویت
تو ای همیشه برنده ! شماره‌ات چند است؟

بــــه تــــوپ گـرد دلـــم بــاز دست رد نزنی
مگر «نود» تو ندیدی عزیز من «هَند» است

همین که می‌زنی‌اَش مثل بید می‌لرزم
کلید کُنتر برق است یا که لبخند است؟

نگاه مست تــو تبلیغ آب انگور است
لبت نشان تجاری شرکت قند است

بِ ... بِ ... ببین کـــه زبــانم دوبــاره بند آمد
زی... زی... زی... زیرِسر برق آن گلوبند است

نشسته نرمیِ شالی به روی شانه‌ی تو
شبیه برف سفیدی که بر دماوند است

دوبـــاره شاعر «جغرافیَ» ت شدم، آخر
گلی جوانی و «تاریخ» از تو شرمنده ست

چرا اهالــی این شهر عـــاشقت نشونــد ؟
چنین که عطر تو در کوچه‌ها پراکنده است

به چشم‌های تو فرهادها نمی‌آیند
نگاه تو پی یک صید آبرومند است

هزار «قیصر» و «قاسم» فدای چشمانت
بِکُش! حلال! مگر خون‌بهای ما چند است؟

نگاه خسته‌ی عاشق کبوتر جَلدی است
اگر چه مــی‌پرد امــا همیشه پابند است

نسیم، عطر تو را صبح با خودش آورد
و گفت: روزی عشاق با خداوند است

رسیـــدی و غــزلـــم را دوبـــاره دود گرفت
نترس – آه کسی نیست - دود اسفند است

قاسم صرافان

[ پنجشنبه چهاردهم شهریور 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

فرهاد و جمعه های پر از درد و اضطراب
یک مشت زخم کهنه و آینده ای که خواب-
می بیند از همیشه ی تکرار بگذرد
در اتفاق مبهم یک مشت قرص خواب
امشب اسیر وحشت یک حس آنی ام
زل می زنم به خود کشی ماه توی آب
دنیای بوف کوری و مرگ دقیقه ها
دارد مرا به شکل بدی می دهد عذاب
با من غریبه می شود همزاد شاعرم
تنها کسی که مانده برایم در این سراب
وقتی تمام قطب نما های این جهان
چرخیده سمت بی کسی و اشک، التهاب
دیگر میان فلسفه ی مرگ و زندگی
چیزی نمانده جز شبحی توی رختخواب
فرقی ندارد اینکه بگویید مرده است
یا زنده در کشاکش این جبر و انتخاب
انسان بدون عشق عقابی است در قفس

محصور میله های غم انگیز اضطراب !!!

سیدهادی نژادهاشمی 

[ پنجشنبه هفدهم مرداد 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

حوا، بهشت، پرده ی اول: درخت سیب

آدم نشسته در وسط صحنه، بی شکیب

پروانه ای شبیه غزل از نگاه او

پر می کشد به سمت گلی عاشق و نجیب

نام تو چیست ای گل صد جلوه ی قشنگ؟

نام تو چیست ای غزل بکر و دلفریب؟

من می شوم قسم به خدا عاشق شما

در صحنه های بعدی این قصه عنقریب

***

حوا، بهشت، پرده ی دوم: صدای باد

شیطان پرید در وسط صحنه، نانجیب

شیطان؟! ولی اجازه ی بازی ندارد او

آدم به خشم بر سر آن فتنه زد نهیب

لبخند عشق بر لب حوا جوانه زد:

نام تو چیست؟ دلشده ی عاشق و غریب

من آدمم که سیب تو را چیدم از بهشت

حاشا نمیکنم که شدم عاشقت عجیب

عاشق شدن چه کار قشنگی است، خوب من

خال لب تو کرده مرا شاعر و ادیب

حوا کشید روی دلش عکس سیب سرخ

آدم نوشت نام خودش را به روی سیب

پایان قصه آدم و حوا یکی شدند

باغ بهشت، پرده آخر: درخت سیب

رضااسماعیلی

[ سه شنبه پانزدهم مرداد 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

دلم گرفته از اين روزها دلم تنگ است

ميان ما و رسيدن هزار فرسنگ است



مرا گشايش چندين دريچه کافي نيست

هزار عرصه براي پريدنم تنگ است



اسير خاکم و پرواز سرنوشتم بود

فرو پريدن و در خاک بودنم ننگ است



چگونه سر کند اينجا ترانه خود را؟

دلي که با تپش عشق او هماهنگ است



هزار چشمه فرياد در دلم جوشيد

چگونه راه بجويد که رو به رو سنگ است



مرا به زاويه ي باغ عشق مهمان کن

در اين هزاره فقط عشق، پاک و بي رنگ است





 سلمان هراتی

[ شنبه دوازدهم مرداد 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست
باور کنید که پاسخ آیینه سنگ نیست
 
سوگند می خورم به مرام پرندگان
در عرف ما، سزای پریدن تفنگ نیست

با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما
وقتی بیا که حوصله غنچه تنگ نیست

در کارگاهِ رنگرزانِ دیار ما
رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

از بردگی مقام بلالی گرفته اند
در مکتبی که عزت انسان به رنگ نیست

دارد بهار می گذرد با شتاب عمر
فکری کنید که فرصت پلکی درنگ نیست

وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را
فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست

تنها یکی به قله تاریخ می رسد
هر مرد پاشکسته که تیمور لنگ نیست


 محمد سلمانی

[ پنجشنبه دهم مرداد 1392 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

بانوی نور، فاطمه جان...

شرمنده ایم که بهای حسینی شدنِ ما، بی حسین شدنِ تو بود؛

و شرمنده تر از آن اینکه، تو بی حسین شدی و ما حسینی نشدیم...

[ شنبه بیست و هفتم آبان 1391 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
می‌برم این روزها نام تو را آرام‌تر
تا بمانم در شمار عاشقان، گمنام‌تر
نیستی ، فرصت برای درددل کردن کم است
درددل باشد برای دردهایی عام‌تر
درد اول دوری از آیینه و آیینگی است
درد دوم درد دل‌هایی از این هم خام‌تر
کاش گاهی هم به ما سر می‌زدی هر چند نیست
در میان خستگان از قلب ما ناکام‌تر
خشک شد لب‌های ما با چند ندبه می‌رسی؟
جان مولا، ساقی از دست تو شد این جام تر؟!
زیر لب ذکر تو را هر روز و هر شب گفته‌ام
گفته‌ای: ‌آرام‌تر، آرام‌تر، آرام‌تر!
کاسه‌ی شعر مرا از دست عشق انداختی
تکّه‌ای را تر کن از سرچشمه‌ی الهام، تر!
می‌رسی و انتخابی سخت خواهی کرد، آه
بی‌گمان از عاشقانی به‌تر و خوش‌نام‌تر
سهم ما... شوق حضور و آبروی انتظار
سهم عاشق‌های از گم‌نام هم گم‌نام‌تر!
نغمه مستشار نظامی
[ جمعه بیست و ششم آبان 1391 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

وفا نكردي وكردم ،جفا نديدم و ديدم

شكستي و نشكستم ،بريدي و نبريدم
اگر ز خلق ،ملامت و گرز كرده ،ندامت
كشيدم از تو كشيدم ؟شنيدم از تو شنيدم
كي ام ؟ شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم ،به روي شكوفه دويدم
مرا نصيب غم آمد ،شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم ،محبت تو گزيدم
 چو شمع خنده نكردي ،مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي ،مگر ز موي سپيدم
به جز وفا و عنايت ،نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم ،ملامتي كه نديدم
نبود از تو گريزي ،چنين كه بار غم دل
زدست شكوه گرفتم ،به دوش ناله كشيدم
جواني ام به سمند شتاب ميشد واز پي
چو گرد در قدم او ،دويدوم و نرسيدم
به روي بخت ز ديده ،ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم ،گهي چو رنگ پريدم
وفا نكردي و كردم ،به سر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم
مهرداد اوستا
[ جمعه دهم شهریور 1391 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
پرسیدم..... ، چطور ، بهتر زندگی کنم ؟
 
 با كمی مكث جواب داد :
 
گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر ،

با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ،

و بدون ترس برای آینده آماده شو .

ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز .

شک هایت را باور نکن ،

وهیچگاه به باورهایت شک نکن .

زندگی شگفت انگیز است ، در صورتیكه بدانی چطور زندگی کنی .
 
 
پرسیدم ، آخر .... ،

و او بدون اینكه متوجه سؤالم شود ، ادامه داد
:
 
 
مهم این نیست که قشنگ باشی ... ،

قشنگ این است که مهم باشی ! حتی برای یک نفر .

كوچك باش و عاشق ... كه عشق ، خود میداند آئین بزرگ كردنت را ..

بگذارعشق خاصیت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسی .

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن ..

داشتم به سخنانش فكر میكردم كه نفسی تازه كرد وادامه داد ...
 

 
هر روز صبح در آفریقا ، آهویی از خواب بیدار میشود و برای زندگی كردن و

امرار معاش در صحرا میچراید ،

آهو میداند كه باید از شیر سریعتر بدود ، در غیر اینصورت طعمه شیر
خواهد شد ،

شیر نیز برای زندگی و امرار معاش در صحرا میگردد ، كه میداند باید از آهو

سریعتر بدود ، تا گرسنه نماند ..

مهم این نیست كه تو شیر باشی یا آهو ... ،

مهم اینست كه با طلوع آفتاب از خواب بر خیزی و برای زندگیت ، با تمام

توان و با تمام وجود شروع به دویدن كنی ..

به خوبی پرسشم را پاسخ گفته بود ولی میخواستم باز هم ادامه دهد و

باز هم به ... ،

كه چین از چروك پیشانیش باز كرد و با نگاهی به من اضافه كرد :

زلال باش .... ،‌ زلال باش .... ،

فرقی نمی كند كه گودال كوچك آبی باشی ، یا دریای بیكران ،

زلال كه باشی ، آسمان در تو پیداست.


 
دو چيز را هميشه فراموش كن:

خوبي كه به كسي مي كني

بدي كه كسي به تو مي كند
 
 
هميشه به ياد داشته باش:

در مجلسي وارد شدي زبانت را نگه دار

در سفره اي نشستي شكمت را نگه دار

در خانه اي وارد شدي چشمانت را نگه دار

در نماز ايستادي دلت را نگه دار
 
 
دنيا دو روز است:

يك روزبا تو و يك روز عليه تو

روزي كه با توست مغرور مشو و روزي كه عليه توست مايوس نشو. چرا

كه هر دو پايان پذيرند.
[ جمعه هشتم اردیبهشت 1391 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن

دلت را بتکان

اشتباهایت وقتی افتاد روی زمین

بگذار همانجا بماند

فقط از لا به لای اشتباه هایت، یک تجربه را بیرون بکش

قاب کن و بزن به دیوار دلت ...

دلت را محکم تر اگر بتکانی

تمام کینه هایت هم می ریزد

و تمام آن غم های بزرگ

و همه حسرت ها و آرزوهایت ...

باز هم محکم تر از قبل بتکان

تا این بار همه آن عشق های بچه گربه ای هم بیفتد!

حالا آرام تر، آرام تر بتکان

تا خاطره هایت نیفتد

تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟

خاطره، خاطره است

باید باشد، باید بماند ...

کافی ست؟

نه، هنوز دلت خاک دارد

یک تکان دیگر بس است

تکاندی؟

دلت را ببین

چقدر تمیز شد... دلت سبک شد؟

حالا این دل جای "او"ست

دعوتش کن

این دل مال "او"ست...

همه چیز ریخت از دلت، همه چیز افتاد و حالا

و حالا تو ماندی و یک دل

یک دل و یک قاب تجربه

یک قاب تجربه و مشتی خاطره

مشتی خاطره و یک "او"...


خـانه تـکانی دلـت مبـارک



[ جمعه سی ام دی 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

آقا سلام گرچه بلند است جایتان
می خواهم از زمین بنویسم برایتان

یک نامه حاوی همه حرفهای راست
یک نامه از کسی که کمی عاشق شماست

یک نامه از بلندی انسان که پست شد
یک نامه از کسی که دچار شکست شد

این نامه مدح نیست فقط شرح ماتم است
یک ذره از هزار نوشتم اگر کم است

بعد از شما غبار به آیینه ها نشست
شیطان دوباره آمد و جای خدا نشست

پرپر شدند در دل طوفانی از بدی
گلهای رو سپید همیشه محمدی

آمد به شهر فاجعه، اسلام راحتی
انسان منهدم شده، قرآن زینتی

بیمارهای عشق خدا« بهتر»ی شدند
جلباب هایمان کم کم روسری شدند

خورشید مرد و شام تباهی دراز شد
بر روی دشمنان در این قلعه باز شد

در کسوت قدیمی آزادی زنان
تبلیغ پشت پرده شهوت مجاز شد

در کار حق مداخله کردیم، بد نبود
نان و شرف معامله کردیم، بد نبود

کم کم اصول دین خداوند پول شد
هر کس که پول داشت نمازش قبول شد

حرف خدا و دین محمد ز یاد رفت
آری تمام غیرت یاران به باد رفت

مسجد تهی و شهر پر از جنب و جوش شد
حتی بهشت نیز خرید و فروش شد

راه خدا به جانب ناحق کشیده شد
کم کم دروغ مصلحتی آفریده شد

تخم ریا میان دل ما جوانه زد
و مصلحت به گردۀ دین تازیانه زد

هر لقمۀ حرام شده سیر کردمان
و سفره های کفر نمک گیر کردمان

و کاروان جدا شد از راه مستقیم –
یعنی خلاصه می کنم آقا عوض شدیم

آقا خلاصۀ همه نامه ام غم است
آقا خلاصه می کنم اینجا جهنم است

یک بار دیگر از غم انسان طلوع کن
از عمق استغاثه یاران طلوع کن

یا از خدا عذاب زمین را طلب نما
یا اینکه مثل رحمت باران طلوع کن

دنیای ما اگرچه گرفتار آمدست
اما هنوز تشنه نام محمد است

در انتهای نامه خیسم سلام بر
نام بزرگوار و نجیب پیامبر

سید مهدی موسوی

[ جمعه نهم دی 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
آي عشق ادركني !
اي آقاي روزهاي بلند
، آقاي عاشقان پاپتي
 نوك پايي هم كه شده بيا
 كه من به همه گفته ام
يار ما مي آيد
 محبوب من فراموشكار نيست .
[ جمعه دوم دی 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده                            

می کنم تنها از جاده عبور
دور ماندند زمن آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غمها

فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ بر آرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم
قطره ای کو که به دریا ریزم
صخره ای کو که بدان آویزم

مثل اینست که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل
وای این شب چقدر تاریک است
اندکی صبر سحر نزدیک است

                          اندکی صبر سحر نزدیک است

سهراب سپهری

[ دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
سرِ غرور مسافر چه بد معامله شد
شبی که پای عبورش اسیر این تله شد

و مشق های خیالش چه زود خط خوردند
که برگ سبز حضورش بلیط باطله شد

شغال پیر خطا خورده ای که خنجر زد
شریک راهزنان بود و یار قافله شد

همیشه آب گِل آلود می دهد ماهی
کلاغ عامل تشکیل این معادله شد

کلاه های کجِ زن دروغ می بافند
کلید کوچه ی مردانگی مبادله شد

به حقّ نان و نمک، دوستی، دلش خوش بود
رفاقتی که شکستند و خط فاصله شد

دوباره درد و غزل، انتظار می زاید
بخوان و مژده بده شاعری که یکدله شد
سیدرسول کامرانی
[ جمعه بیست و پنجم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
مردی به جرم عاطفه محکوم شد غزل
از دست های سرد تو محروم شد غزل

گفتی به عشق کافری اما دروغ بود
با لرزش صدای تو معلوم شد غزل

تشویش و ذوق حادثه ی اولین سلام
در پای دار خاطره معدوم شد غزل

دستی شبیه فاجعه خم شد، هوای شعر
با زهرخند تلخ تو مسموم شد غزل

از پشت خط، نه، ... هیچ پیامی نمی رسد
حالا مرام فاصله مفهوم شد غزل

اینجا کسی درون خودش بی صدا شکست
این سبک گریه بعد تو مرسوم شد غزل

بغض و سکوت، حکم دل و کل ماجرا
با اشک های چشم تو محتوم شد غزل

سید رسول کامرانی بااندکی تغییر در برخی کلمات

[ پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

سلام دریا،سلام دریا، فشانده گیسو! گشوده سیما

همیشه روشن، همیشه پویا، همیشه مادر، همیشه زیبا!

سلام مادر، که می تراود، نسیم هستی، ز تار و پودت.

همیشه بخشش،همیشه جوشش، همیشه والا، همیشه دریا!

سلام دریا، سلام مادر، چه می سرایی؟ چه می نوازی؟

بلور شعرت، همیشه تابان،زبان سازت، همیشه شیوا.

چه تازه داری؟ بخوان خدا را ، دلم گرفته، دلم گرفته...!

که از سرودم رمیده شادی، که در گلویم شکسته آوا !

چه پرسی از من:«چرا خموشی؟ هجوم غم را نمی خروشی!

جدار شب را نمی خراشی، چرا بدی را شدی پذیرا؟»

شکسته بازو، گسسته نیرو، جدار شب را چگونه ریزم؟

سپاه غم را چگونه رانم، به پای بسته، به دست تنها؟

خروش گفتی؟ چه چاره سازد، صدای یک تن، در این بیابان؟

خراش گفتی؟ که ره گشوده، به زور ناخن، ز سنگ خارا ؟

بخوان خدا را، دلم گرفته،دلم گرفته،‌دلم گرفته !

درین سیاهی، از آن افق ها،شبی زند سر،‌سپیده آیا ؟

[ سه شنبه بیست و دوم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

غروب بود، و افق حرفهاي گلگون داشت 
ز تير فاجعه، زينب دلي پر از خون داشت
غروب بود و غريبانه خيمه‏ها مي‏سوخت 
کرانه، چشم بدان حزن بيکران مي‏دوخت
نسيم، گيسوي خون را دمي تکان مي‏داد 
به اين بهانه، گل زخم را نشان مي‏داد
دل شکسته‏ي زينب، شکسته‏تر مي‏گشت 
چو چشم طفل به سوداي آب، تر مي‏گشت
فتاده بود زواج فلک، ستاره‏ي عشق 
شکسته بود به يک گوشه، گاهواره‏ي عشق
ستاده اسب و، شکوه سوار را کم داشت 
افق به سوگ شقايق لباس ماتم داشت
در آن غروب که آيات عشق شد تفسير 
در آن ديار که رؤياي اشک شد تعبير:
حماسه بود که از بطن خاک و خون مي‏رست 
سرشک بود که زخم ستاره را مي‏شست
به روي دست و سر و پاي، باره مي‏راندند 
هزار باره به نعش ستاره مي‏راندند
نبود دست، که گيرد ستاره در آغوش 
ميان تير، تن پاره پاره در آغوش
نبود دست که بيرون ز زخم آرد تير 
به خيمه آب رساند، اگر گذارد تير!
سوار آب چو پرواز را تجسم کرد 
چه صادقانه بدان زخمها تبسم کرد
ز خون لاله تمام کرانه رنگين بود 
خميده بود افق بسکه داغ، سنگين بود
هزار زخم به عبرت چو چشم، وامانده ست 
که عشق، بيسر و دست و کفن رها مانده ست
فراز با همه قامت، فرود آمده بود 
قيام، حمدکنان در سجود آمده بود
صداي سوگ ز محمل به آسمان مي‏رفت 
دراي، مرثيه‏خوان بود و کاروان، مي‏رفت

حبيب بيگي

[ سه شنبه پانزدهم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]

ای کاش این غزل و غمش ابتدا نداشت

جغرافیا برای زمین کربلا نداشت

 

این شعر، داغ زد به دلم تا نوشته شد

این بیتها مرا به چه رنجی که وا نداشت

 

فرمان رسیده بود کماندار را و بعد

تیر از کمان رها شد و طفلی که نا نداشت

 

قصد پسر نمود و به قلب پدر نشست

تیری که قدر یک سر سوزن خطا نداشت

 

اکنون حسین مانده که دیگر به پیکرش

جایی برای بوسۀ شمشیرها نداشت

 

بر سینه اش نشست و خنجر کشید و ... نه!!!

دیگر غزل تحمل این صحنه را نداشت

 

این جنگ و سرنوشت غریبش چه آشناست

قرآن دوباره جز به سر نیزه جا نداشت

 

تنها سه سال، آه، سه سال عمر کرده بود

اما کسی به سن کمش اعتنا نداشت

 

با چشمهای کوچک خود دید آنچه را

گرگ درنده هم به شکارش روا نداشت

 

پایان گرفت جنگ و به آخر رسید ... نه

این قصه از شروع خودش انتها نداشت

ناشناس


[ دوشنبه چهاردهم آذر 1390 ] [ ] [ سنگ صبور ] [ ]
درباره وبلاگ

از شما خواننده ی گرامی خواهش دارم اگر مطالب مورد قبول واقع شد روح پدر و مادرم را با خواندن فاتحه یا صلواتی شاد کنید










امکانات وب